In november 2025 gaf Henry Kloostra een cursus "Zeer Korte Verhalen" schrijven. 
Hier een bloemlezing van wat de cursisten schreven.

Taxi
Een taxi in Afrika is bijna nooit vol – of liever vol genoeg. Onderweg proppen zich regelmatig steeds méér passagiers naar binnen. Ik zat op de achterbank. Toen stapte er een nogal gevulde dame in, volledig gesluierd. Zij duwde mij een stukje opzij en nam plaats. Ik vind die zwarte kraaien altijd eng. Naast me mompelde mijn metgezel in het Nederlands: ‘tja, een habijt maakt nog geen monnik’. En: ‘terroristen reizen vaak per taxi’. Bij nadere beschouwing zag ik onder de zwarte sluier wat uitsteken. Een geweer natuurlijk!
Mijn hart stond stil. Ik had vaak hierover in kranten gelezen. Op het moment dat ik naar de chauffeur wilde roepen dat ik op de plaats van bestemming was aangekomen en eruit wilde, hoorde ik baby-gehuil. De gesluierde dame opende zorgzaam haar sluier.
Marlies Swen

Toen overkwam me dit…….
Eindelijk weer terrasjesdag na een lange donkere winter. Dat vroeg om een stadswandeling. Tevreden slenterde in over straat en bekeek de mensen. Ik liep de brug over en kwam uit bij een aantrekkelijk terras. Rondkijkend naar een lege plek zag ik plotseling Peter zitten. Die had ik al zeker 40 jaar niet meer gezien, maar hij was nog niets veranderd. Ooit hadden we een korte relatie gehad. Dat werkte niet maar we waren daarna wel vrienden gebleven. Tot we elkaar uit het zicht verloren.
Vrolijk liep ik naar hem toe. ‘Hé Peter, hoe gaat het met jou? Dat is lang geleden’. De man keek me verbaast aan, en begon toen te lachen. ‘Dit is Peter’, zei hij. En wees naar de oude man naast hem die wazig voor zich uit keek. Totaal onbekend, die man. Maar toen ik beter keek, herkende ik toch wat.
En toen viel het kwartje! De man die ik voor Peter had aangezien, was zeker 30 jaar jonger dan ik. ‘Ja’, zei deze. ‘Ik ben de zoon. En dit is mijn vader Peter. Hij dementeert en zal je niet meer herkennen. ‘
Verward liep ik verder. Dat me dit was overkomen. Zou het met mìj nog wel goed gaan?
Dorien van Loggem

Vliegensvlug
Als we nu meteen doorgaan naar de gate, halen we het vliegtuig van 7:00 uur wel!
Bij de incheckbalie aangekomen, “Jij hebt de tickets”, “Nee jíj hebt de tas waar alles in zit!” Hoe dan?! O nee! Carola slaat verschrikt haar hand voor de mond, “het is toch niet in de auto blijven liggen!”
Vliegensvlug rennen ze terug, tijd of geen tijd, éérst die tickets zien te vinden! De sleutels van de huurauto hebben ze in de bus van het kantoor gegooid, want dat gaat pas om 8:00 uur open, wat nu?!
Als een godswonder zien ze iemand van het verhuurbedrijf de brievenbus legen. In hun beste Spaans leggen ze uit dat hun tickets nog in de auto liggen.

Ademloos na die turbulente actie staan ze bij de vliegtuigbalie. Ze hebben de tickets en ze hebben hun vliegtuig.
Lidwien Hilhorst

Mijn ergste nachtmerrie
Het was tropisch warm in Zuid Duitsland en ik houd niet van die hitte maar ik had tijdens een wandeling een meer in de omgeving ontdekt.
Heel onverwacht zag ik het meer liggen omgeven door bomen waardoor het er heerlijk koel was. Ik deed mijn schoenen uit en ging het water in, dat was op lichaamstemperatuur en bovendien had ik grond onder mijn voeten en dat vond ik geruststellend.
Er was geen mens te bekennen en het enige wat ik hoorde was het geluid van vogels in de bomen. Een paradijselijke plek en ik nam me voor morgen te gaan zwemmen.
De volgende dag ging ik terug met mijn badpak onder mijn kleren zodat ik snel het water in kon.
Ik zwom volkomen ontspannen en zonder enig tijdsbesef .
Het was aan het eind van de middag en ik zag de zon nog net boven de hoge bomen.
Ik voelde me heerlijk zorgeloos en vrij en zwom rustig door.
Maar ik werd toch moe en besloot even uit te rusten. Ik bewoog mijn benen richting bodem maar die voelde ik niet.
Ik voelde niets onder me dan leegte, oneindige diepte waarin ik kan verdwijnen zonder dat iemand het zou merken. Een grote watermassa en geen mens in de buurt.
Paniek sloeg toe en ik kon niet meer zwemmen, verlamd van angst.
Ik verdrink, ik ga dood, flitste het door me heen, gevolgd door een gevoel van berusting en ik werd heel kalm. En dacht :nou ja, dat moet dan maar.
Maar opeens was er verzet, het kwam uit mijn tenen en met de moed der wanhoop keerde ik om en zwom terug, het hele eind met maar een gedachte: ik MOET het redden.
En dat lukte tot mijn grote opluchting kwam ik weer bij mijn hoopje kleren terug.
Dit stukje levert daarvan het bewijs.
Trudie Pieters